ครั้งที่แล้วเพิ่งพูดเรื่องชีวิต...
แล้วครั้งนี้ก็มีเรื่องเกิดขึ้นอีก
เรื่องเริ่มต้นจากความเศร้าแล้วเปลี่ยนเป็นความเกลียด
เรื่องของเรื่องคือ
น้องที่มหาลัยที่รู้จักเป็น "ลูคีเมีย"
มันจุกนะ แล้ววันนั้นมีแต่เรื่องตายๆ ที่ได้รับรู้
หดหู่ไปชั่วขณะ
แต่แล้ว กลับรู้สึกเกลียดคนๆ หนึ่งมากขึ้นกว่าเดิมเพราะเรื่องนี้
คนคนนั้นก็คือคนเดียวกับเอนทรี่ "สิ่งที่ต้องเรียนรู้" นั่นเอง
การที่เราเป็นห่วงเป็นใยน้องคนนี้
ที่เค้าเพิ่งรุ้ว่าเค้าเป็นลูคีเมีย ในวัยยี่สิบ
แกว่าเราผิดเหรอ..ที่เป็นห่วงเค้ามากเหลือเกิน
แต่กลับมีคนๆ หนึ่งพูดกับพี่เทคของน้องเค้าว่า
"กันเป็นห่วงน้องเค้ามากกว่าแกซึ่งเป็นพี่เทคห่วงซะอีก"
พูดเพื่ออะไรวะ?
สรุป ทั้งกุและพี่เทค ก็ไม่ได้มีใครดีสักคน
จริงๆ แล้วจะด่าเราเพราะว่า...ไม่อยากหารค่าอาหารเสริม บำรุงต่างๆ ที่อยากจะซื้อกันไปฝาก
เท่านั้นเอง
แล้วเธอก็ชักแม่น้ำทั้งห้า หก เจ็ด แปด มาหว่านล้อม
เธอเก่งซะด้วยสิ เรื่องแบบนี้ แล้วก็เรื่องหาพวกอีกด้วย
ถ้าไม่พอใจ พูดกันตรงๆ สิ แต่นี่ด่าลับหลังทุกเรื่องเลย
แย่หว่ะ
เราไม่เคยคิดเรื่องรูปลักษณ์
แต่ก็อีกแล้ว...คนคนนี้ทำให้ทฤษฎีนี้เกิดขึ้นว่า
การที่เธอหน้าตาอัปลักษณ์ มันก็ออกมาจากจิตใจที่อัปลักษณ์ของเธอเองทั้งนั้น
การที่คนคนนึง รู้ซึ้งกับความตาย
กับอีกคนที่ไม่รับรู้อะไรเลย "นอกจากตัวเอง"
เราว่าเราโชคดีที่เราเป็นคนแบบแรกนะ
หรือเหตุผลทั้งหมดเป็นแค่เพราะ
แต่ละคนนึกถึงความตายไม่เท่ากันเท่านั้นเอง?
แล้วถ้าคนคนนึงจะไม่นึกถึงมันเลย
แล้วเมื่อไหร่กัน ที่เค้าควรจะรู้สึก?
แจง...จำได้ไหมว่า ที่กุเคยบอกว่า อยากยืนหยัดและเชื่อมั่นกับคำพูดๆ เดียว เพราะกุเป็นคนที่ฟังทุกคนจนหัวหมุน และเจ็บปวดอยู่คนเดียว
แต่คนๆ นี้ทำให้กุรุ้ว่า
กุเป็นแบบนี้ ยังดีกว่าเป็นคนแบบเค้า
คนที่ไม่สนใจความคิดเห็นของคนอื่นเลย ยึดมั่นแต่คำพูดของตัวเอง
ตัวเค้าเองถูกเสมอ
แต่เค้ากลับทำให้คนอื่นหัวปั่นและเจ็บปวด
กุยอมเจ็บปวดเองดีกว่าหว่ะ
และแล้ว ในช่วงเวลาที่รับรู้อะไรหลายๆ อย่างนั้นเอง
ก็ได้ตระหนักอย่างจริงแท้ๆๆๆๆๆ มากกว่าเดิมหลายร้อยเท่าว่า
เราไม่สามารถพูดอะไรกับใครได้หมดจริงๆ
และอีกอย่าง สำหรับคนต้นเรื่องในครั้งนี้
ขนาดกุอยุ่เฉยๆ ยังด่ากุได้
เชื่อเลยหว่ะ....
สุดท้ายนี้ ดีใจ...
ที่ได้ตัดสินใจได้เด็ดขาดซะที
ว่าคนแบบนี้ ไม่ใช่ "เพื่อน"
เค้าเป็นแค่
"คนรู้จัก"
ปล. ถึง AWDF ถ้าสงสัยว่าคนๆ นี้คือใคร เค้าก็คือ คนที่เคยเล่าให้ฟังตอนกินซิสเล่อร์นั่นแหละ จะจำได้ไหมเนี่ยยย